Habari!

Na 3 dagen reizen ben ik dan nu eindelijk aangekomen in Ndala. Helaas zit ik nu nog even in een guest house, maar vanaf maandag zitten we dan eindelijk in ons eigen huisje. Nu zitten er nog mensen van een Amerikaanse project voor gratis besnijdenis in ons huis. Dit zou dan moeten helpen tegen de overdracht van HIV, maar in de praktijk werkt dit niet echt. Maar goed, het is gratis en 'hip' dus de bevolking laat het allemaal massaal doen (150 jongetjes per dag!) en de Amerikanen zijn helemaal pro-besnijdenis dus die betalen alles.

Dan even een kort verslag van mijn reis. Donderdagochtend om 4.30 werden in het hotelletje opgehaald door de chauffeur van het hotel. Die bracht ons naar de bus stop en om 6.15 vertrok dan onze bus. Na de verhalen en foto's van degene die voor ons naar Ndala gingen, zagen wij het wel zitten om met de bus te gaan, 10 uur reizen in een comfortabele bus, dat kon nog wel. Maar helaas, hadden wij niet die comfortabele bus, en waren we ook wat langer aan het reizen dan 10 uur. Tussen door hadden we de ene na de andere stop, niet om mensen erin of eruit te laten, maar zodat de mensen langs de weg aan de bus eten en drinken kunnen verkopen. Super irritant, allemaal schreeuwende mensen die bij jou als mzungu als eerste proberen wat te verkopen, terwijl het bloedheet is in de bus (tijdens het rijden gaat het wel, dan heb je gewoon de wind door de raampjes). Onderweg hadden we dan ook nog 2 klapbanden, maar ja, er was natuurlijk maar 1 reservewiel, dus toen de 2 klapte hebben ze alleen even gekeken of ze er mee door konden rijden, en dan natuurlijk gewoon verder rijden met een kapotte achterband. En als dit alles nog niet genoeg tijd koste, werden we onderweg ook nog eens 6x aangehouden door de politie en moest de bus 3x gewogen worden. Uiteindelijk kwamen we dan ook pas om 23.15 aan in Tabora. We waren er op dat moment ook zo klaar mee, dat we gewoon een taxi hebben genomen naar het duurste hotel van Tabora (35 euro voor een kamer), maar daar hadden we tenminste 2 grote bedden, een douche (met warm water!) en een lekker ontbijtje.

Vrijdagochtend zijn we dan met de bus doorgereden naar Ndala (dit was gelukkig maar 2 uur). Hier werden we meteen opgehaald. In het dorpje is er nu een soort (Nederlandse) blanken invasie. Wij zijn er namelijk met zijn 2en, er is nog een coassistent (Erik) en zijn ouders zijn er ook, 2 Nederlandse artsen (Rob en Nick) en een Nederlandse verpleegkundige Daniële, dus in totaal 8 Nederlanders. Dit is dan ook wel weer gezellig voor ons.

's Avonds hebben we gezellig bij ons begeleider en zijn vriendin (Rob en Daniële) gegeten en vanochtend waren we maar liefst om 6.30 ons bed al uit om te gaan hardlopen samen met Rob en Erik. Erg sportief, maar wat is dat zwaar op deze hoogte, ook al loop ik bijna nooit hard, een conditie heb ik wel, en Anne loopt vaak hard, maar dit viel ons beide toch erg tegen. Maar we hebben 4,5 maand om te wennen dus dat moet goed komen. Na het hardlopen hebben we nog gezellig met zijn allen ontbeten en daarna zijn we naar de verloskunde afdeling gegaan waar we ons onderzoek gaan doen. Het gaat hier er echt totaal anders aan toe dan in Nederland. De vrouwen worden hier gewoon neergelegd, de verloskundige gaan gewoon weer aan een tafeltje zitten thee drinken en wanneer ze een soort oerkreet horen gaan ze eens naar die vrouw om het kind op te vangen. Verder begeleiden ze de bevalling niet, tenzij er complicaties zijn.
Na deze korte rondleiding zijn we samen met Nick, Erik en zijn ouders een stukje gaan wandelen naar de rots. Hiervandaan heb je namelijk een geweldig uitzicht. En niet alleen de rots was weer een bijzonder, maar ook met 6 blanken door het dorpje lopen was toch ook een hele ervaring. We werden natuurlijk van alle kanten aangestaard, en de lokale bevolking had ook weer meteen een uitje.

Net weer lekker gegeten en nu met zijn allen nog gezellig een spelletje of een filmpje kijken en daarna naar bed.

Slaap lekker allemaal!