Na 4 maanden in het kleine dorpje Ndala gewoond te hebben, was het gister ochtend dan toch echt tijd om definitief afscheid te nemen en te vertrekken naar Arusha voor mijn safari. Ik was dan ook de afgelopen 2 weken al bezig met de laatste dingen doen in Ndala en langzamerhand een beetje afscheid nemen. Zo heb ik nog een nachtdienst gedraaid op de afdeling (dit had ik nog niet gedaan en wilde ik nog wel doen). Tijdens de nachtdienst heb ik, samen met het andere personeel van de afdeling, op de grond, in het midden van de afdeling geslapen (nou ja, geprobeerd te slapen). En ben ik nog op een heuse kroegentocht gegaan met Danny en Jens en Ndala en naar de disco met danny die eens in de maand is in Ndala. In het grote café/lodge van Ndala is dan gewoon een DJ en iedereen staat dan buiten te dansen. Er zijn geen lampen o.i.d., alleen het normale licht van de lodge zelf, en toen de elektriciteit uit ging, stond iedereen in het pikke donker buiten te dansen (de muziek installatie was aangesloten aan een generator dus bleef werken). Nou, dan zie je al de Tanzanianen dus echt niet meer, wij zaten op een afstandje te kletsen (we hebben wel geprobeerd te dansen, maar bij danny probeerde ze alles uit zijn zakken te stelen, en van mij konden ze niet af blijven, dus we zijn meteen weer omgekeerd), en dan zie je af en toe wel een vlek bewegen van iemand die een licht shirt aanheeft, maar de meeste hebben donkere shirts aan, en zolang ze niet lachen, zie je ze dan niet. Ook zijn we nog wezen kijken bij het suikerfeest, maar dit stelt in Ndala niets voor, gewoon de kinderen die samen aan het dansen zijn op muziek, en de oudere die samen een biertje aan het drinken zijn. Eigenlijk zoals ze elke week doen.

Afgelopen weekend was Anne haar ouders op halen in Mwanza en vanaf dinsdag hebben zij ook eventjes bij ons in huis gezeten. Het was voor Anne (en haar ouders) wel heel leuk om alles te laten zien in Ndala en haar moeder heeft ook nog eens visite gelopen op de kinderafdeling samen met Herman (oud tropenarts die elk jaar naar Ndala komt en dan 8 weken op de kinderafdeling werkt) en op de verloskunde geholpen door de navelstreng door te nemen en de baby te onderzoeken.

De afgelopen dagen hebben we van iedereen afscheid genomen in het ziekenhuis en de laatste dingen geregeld, en hier hoorde helaas ook het weggeven van mijn puppy bij. Eerst zou ze naar een van de artsen in het ziekenhuis gaan, maar die wilde haar helaas niet meer hebben, maar gelukkig wilde de kok van de nonnen haar nog wel hebben, dus afgelopen woensdag is ze naar de kok van de nonnen gegaan. Toch raar dat je na 2 weken zo gek kan zijn op zo'n klein beestje. We hebben haar helemaal beter gemaakt (zonder ons had ze het waarschijnlijk niet overleefd) en nu heeft ze een baasje, ook al zijn ze hier nog al hardhandig tegen de dieren, maar dat is al vele malen meer dan de meeste honden (of katten) hier hebben.

Woensdagavond hebben we nog met zijn allen bij ons thuis gegeten (de ouders van Anne, Danny, Jens, Herman, Rob, Danielle en wij) wat echt super gezellig was en donderdagavond waren we uitgenodigd bij de nonnen voor ons afscheidsdiner. Wat ook heel gezellig was. Tot nu toe was het altijd bij de nonnen, om 19.15 ga je eten, en om 20.15 sta je weer buiten, maar wij stonden pas om 21.45 weer buiten. 's Avonds hebben we nog afscheid genomen van Rob, Danielle, Danny en Jens en vrijdagochtend om 7.00 stonden we klaar om (samen met Herman) te vertrekken. Herman had namelijk een auto geregeld omdat die naar Mwanza moest om zijn vriendin op te halen en als we wilden konden wij dan meteen mee. Anders waren we namelijk pas op zaterdag uit Ndala weg gegaan. Anne en haar ouders zijn samen met Herman door gegaan naar Mwanza, en mij hebben ze in Nzega afgezet en vanuit daar heb ik de bus gepakt naar Arusha. Nu zit ik in de l'Oasis lodge in Arusha, ik wilde eigenlijk in een van de backpackers kamers, maar omdat ik gezellig in het Swahili stond te kletsen met de dame van de receptie heb ik nu een eigen kamer voor de prijs van de backpackers lodge. Als je aan komt reiden bij de lodge denk je waar ben ik beland, maar als je door de poort heen rijdt kom je op echt een idyllisch plek terecht.
Zomenteen alleen mijn safari nog regelen (dit kan via de lodge, eerst kijken wat zij mij aanbieden, en anders heb ik nog een paar organisatie waar ik dan heen kan en kan kijken wat zij mij aanbieden) en dan vanmiddag nog even naar de markt en daarna lekker bij het zwembad liggen.

Deze 4 maanden in Ndala waren geweldig en een hele ervaring. Van 4 maanden wonen in the middle of nowhere, waar geen elektriciteit is of stromend water en een hoop armoede, krijg je wel een reality check. Mensen zitten hier de hele dag aan de kant van de weg, in de bloedhitte, om dingen te verkopen aan de mensen in de bussen die langs rijden, in de hoop misschien een euro te verdienen die dag. In het ziekenhuis gaan de mensen gewoon dood omdat ze geen geld hebben om op tijd naar het ziekenhuis te komen, en daarom pas komen als het al veel te laat is en omdat ze geen geld hebben voor schoon drinkwater, klamboes of goede voeding. Ook waren er een hele hoop patiënten die niet eens Swahili spraken (voornamelijk vrouwen) omdat ze nooit naar school zijn geweest en dus alleen de lokale taal spreken (Swahili is de officiële landstaal, deze leren ze op school), en als je al het geluk hebt naar school te kunnen als vrouw, dan wordt van school gestuurd als je zwanger raakt. En aangezien hier geen voorbehoedsmiddelen zijn of voorlichting, gebeurd dat nog wel eens. Ook niet alle jongens gaan naar school, als er niet genoeg geld is, moeten ze gewoon thuis meehelpen. Naar school gaan kost in Tanzania namelijk een klein vermogen (voor tanzaniaanse begrippen).

Nou hadden wij het in ons huisje in Ndala heel erg goed, we hebben bijna de hele dag elektriciteit in huis, en konden water naar een tank op ons dak pompen waardoor we konden douchen. We hadden dan wel altijd een koude douche, maar we hadden stromend water.

Het is denk ik wel goed om af en toe te bedenken hoe goed we het allemaal hebben in Nederland. Als ik hier was geboren had ik waarschijnlijk nu al 4-5 kinderen gehad, geen opleiding, een man waar je af en toe klappen van krijgt en rond mijn 50^ste was ik waarschijnlijk overleden. Zo slecht hebben we het dus allemaal niet in Nederland.

Maar goed, een klein beetje zeuren op tijd mag wel en nu ga ik weer lekker genieten van het luxe leventje wat ik eigenlijk heb.