Safari

Al weer een week in Arusha en al weer een hele hoop gezien en gedaan. Op vrijdagavond heb ik heel gezellig samen met een Amerikaans stel gegeten in het hotel en eindelijk, na 4 maanden rijst en brood met pindakaas, had ik een hamburger!! Mijn hele week was meteen al goed omdat ik een hamburger had en 's avonds een lekkere warme douche! Nu snap ik ook eindelijk waarom de mensen op expeditie Robinson zo blij zijn als ze kunnen douchen en wat anders kunnen eten. En dat is al na er maar 2 weken gezeten te hebben. Moet je nagaan als je dat 4 maanden lang hebt!

Zaterdagmiddag wilde ik mijn safari gaan regelen om dan zondag te vertrekken. Nou was ik van plan om een beetje over te kijken wat ze met te bieden hadden en dan tegen elkaar uit te spelen, maar nou kon ik via het hotel in contact komen met een tour organisatie (waarvan ik van iemand anders in het hotel al had gehoord dat die goed was) en die bood me eigenlijk al meteen een goede prijs voor een safari en het beklimmen van de Kilimanjaro. Voor 4 dagen safari en het beklimmen van de Kilimanjaro (inclusief materiaal) ben ik nu €1640,- kwijt. Best redelijk als je bedenkt dat als je het in Nederland regelt je alleen al €2000,- kwijt bent voor de Kilimanjaro. Ik moest wel alleen met 2 uur weg aangezien er al een groep naar Tarangire was die dag, en dan kon ik aansluiten voor nog 2 dagen Serengeti, 1 dag Ngorogoro en daarna nog 1 dag Tarangire met een andere groep.

Safari was echt geweldig, ik heb alles gezien behalve een neushoorn en een cheeta en helaas heb ik een luipaard en flamingo's alleen van ver af gezien, maar die moet ik nog maar een keertje goed zien dan in de dierentuin. Ik was graag nog langer op safari gegaan, maar ik heb nogal een strak tijdschema en het geld groeit met helaas ook niet op de rug. Dus dan over een aantal jaartjes nog maar een keertje terug naar Afrika voor safari, en dan misschien vanuit een ander land.

Dag 1 van de safari was eigenlijk geen safari, maar op zaterdagmiddag/avond rijden naar het kamppeerterrein, daar eten en de groep leren kennen. Toen we op het kampterrein aankwamen begon ik een beetje te kletsen met de kok in het Swahili, met als gevolg dat hij de hele reis alles in het Swahili aan mij kwam vragen en uitleggen, dit ging vaak nog wel. Maar op een gegeven moment begon hij een heel verhaal in het Swahili tegen mij wat voor mij net iets te snel ging, maar blijkbaar was het erg grappig, dus ik heb maar een beetje meegelachen en geknikt. Later vertelde hij hetzelfde verhaal in het Engels aan de rest van de groep, en toen werd het opeen allemaal een stuk duidelijker.
Na lekker geslapen hebben te hebben in een tent bij Lake Manjaro, vertrokken we de volgende ochtend vroeg naar de Serengeti. Het was een lange rit, en helaas was het nogal bewolkt waardoor we 's ochtends naar het park toe, en aan het begin in het park, bijna geen dieren hebben gezien, of alleen van ver af. Maar 's middags werd het al beter. We hadden net een hyena gespot en wilde daar achteraan, toen de jeep vast kwam te zitten in de modder. Dus wij uit de auto om deze uit de modder te duwen (terwijl en dus nog een hyena in de buurt rondliep). We kregen de auto niet uit modder geduwd, maar inmiddels was er ook een andere safari auto gearriveerd. Helaas kwam alleen de chauffeur ons helpen, alle toeristen in de auto vonden het veel leuker om foto's te maken van een groep blanken die midden in de serengeti een jeep uit de modder probeerde te duwen. Ja, als je geen dieren kan spotten, dan maar hier naar kijken. Gelukkig kwam er snel daarna nog een andere jeep aan met een kabel dus onze jeep uiteindelijk uit de modder heeft getrokken, en toen konden we weer verder. Daarna hebben we gelukkig nog wel een hoop dieren gezien. 's Avonds hebben we overnacht op een kampterrein op de serengeti en 's ochtends vroeg, om 6.00 gingen we alweer op pas om de zon op te zien komen en voor een ochtend safari. 's Ochtends hebben we echt heel veel dieren gezien en een nijlpaard die langs een groep leeuwen probeerde te sluipen, de leeuwen vonden dit alleen niet zo leuk dus die gingen achter het nijlpaard aan.

's Middags gingen we weer terug naar het kampterrein om als onze spullen op te ruimen en daarna door te rijden naar ons kampterrein aan de top van de Ngorogoro krater. Halverwege de rit begon het buiten wel erg donker te worden, en ik, als Nederlander, herken natuurlijk wel wanneer het gaat regenen. Dus dit heb ik meteen aan de gids doorgegeven, en toen we net al het materiaal van het dak hadden gehaald en het dak dicht hadden gedaan, begon het meteen te storten. Is al die regen in Nederland toch nog ergens goed voor geweest.

Op ons kampterrein boven aan de Ngorogoro waren ontzettend veel zebra's en 's avonds, toen wij naar bed wilden gaan, toen struikelde er een zebra over de scheerlijn van mijn tent! Helaas had ik net geen camera in mijn handen om er foto van te maken. En ik denk niet dat de zebra hierna ergens last van had, want ze ging weer gewoon verder met eten, naast mijn tent. Heel rustgevend als je in de tent ligt, een zebra die naast jouw hoofd gras aan het eten is. De volgende ochtend gingen we de krater in, en ik moet eerlijk zeggen, dit viel een klein beetje tegen, doordat het zo hard waaide en niet zo geweldig weer was, waren een hoop dieren niet te zien. Zo heb ik helaas geen neushoorn gezien, maar ja, je kan niet alles hebben. Maar ik had wel twee leeuwen die achter een groep zebra's aan zaten, dat was ook erg leuk om te zien. Na de Ngorogoro krater ging ik weer terug naar het kampterrein van de eerste dag (bij Lake Manjaro), hier gingen 3 van de groep terug naar Arusha en ik bleek achter met nog 1 ander. Helaas was dit een wat oudere Rus die bijna geen Engels sprak, dus erg gezellig was het met hem niet. Maar ik heb 's avonds heel gezellig bij een groep Engelsen gezeten en de dag daarna in de auto gewoon met onze gids gekletst. Tarangire was qua omgeving echt een prachtig park en er waren heel veel olifanten. We waren een groep olifanten in gereden, maar dit vond leider van de groep volgens mij niet zo leuk want ze kwam boos op de auto aflopen en begon te flapperen met haar oren en lawaai te maken. Maar toen ze zag dat wij rustig daar bleven, ging ze weer verder met de groep. Ook zagen we een leeuw die in het jagen was, maar helaas had de groep zebra's haar gespot en werd de jacht uiteindelijk niets.

Na Tarangire ben ik weer teruggebracht naar het hotel, en ook al had ik qua tijd nog 2 dagen langer op safari gekund, en had ik dit best geweld, ik weet niet of ik dan de Kilimanjaro nog getrokken had. Ik was echt helemaal kapot toen ik aankwam in het hotel en heb dan gisteren ook de hele dag niets gedaan behalve een beetje luieren en bijkomen. Vanochtend ben ik naar de waterval geweest hier, en de omgeving en de waterval waren echt prachtig! Helaas moest ik hier wel 6 uur voor lopen en moest ik 4 keer de berg op en af (dit was 1800 m. omhoog), maar het uitzicht was het zeker waard en ik zie het maar als een goede training voor de Kilimanjaro. Alleen een beetje jammer dat ik nu ontzettende spierpijn in mijn bovenbenen heb. Vanmiddag heb ik dan ook maar alleen bij het zwembad gelegen.
Morgen ga ik Arusha in en kijken of er nog wat leuks te zien is in Arusha en een beetje uitrusten voor ik dan overmorgen de Kilimanjaro op ga.

Korte samenvatting van mijn safari: helemaal geweldig, jeep die uit modder geduwd moet worden, zebra die over je scheerlijn struikelt en een olifant die boos op je jeep wordt. Alleen jammer dat ik geen tijd had om langer te gaan!

Ndala I'm gonna miss you, maar nu... vakantie!!

Na 4 maanden in het kleine dorpje Ndala gewoond te hebben, was het gister ochtend dan toch echt tijd om definitief afscheid te nemen en te vertrekken naar Arusha voor mijn safari. Ik was dan ook de afgelopen 2 weken al bezig met de laatste dingen doen in Ndala en langzamerhand een beetje afscheid nemen. Zo heb ik nog een nachtdienst gedraaid op de afdeling (dit had ik nog niet gedaan en wilde ik nog wel doen). Tijdens de nachtdienst heb ik, samen met het andere personeel van de afdeling, op de grond, in het midden van de afdeling geslapen (nou ja, geprobeerd te slapen). En ben ik nog op een heuse kroegentocht gegaan met Danny en Jens en Ndala en naar de disco met danny die eens in de maand is in Ndala. In het grote café/lodge van Ndala is dan gewoon een DJ en iedereen staat dan buiten te dansen. Er zijn geen lampen o.i.d., alleen het normale licht van de lodge zelf, en toen de elektriciteit uit ging, stond iedereen in het pikke donker buiten te dansen (de muziek installatie was aangesloten aan een generator dus bleef werken). Nou, dan zie je al de Tanzanianen dus echt niet meer, wij zaten op een afstandje te kletsen (we hebben wel geprobeerd te dansen, maar bij danny probeerde ze alles uit zijn zakken te stelen, en van mij konden ze niet af blijven, dus we zijn meteen weer omgekeerd), en dan zie je af en toe wel een vlek bewegen van iemand die een licht shirt aanheeft, maar de meeste hebben donkere shirts aan, en zolang ze niet lachen, zie je ze dan niet. Ook zijn we nog wezen kijken bij het suikerfeest, maar dit stelt in Ndala niets voor, gewoon de kinderen die samen aan het dansen zijn op muziek, en de oudere die samen een biertje aan het drinken zijn. Eigenlijk zoals ze elke week doen.

Afgelopen weekend was Anne haar ouders op halen in Mwanza en vanaf dinsdag hebben zij ook eventjes bij ons in huis gezeten. Het was voor Anne (en haar ouders) wel heel leuk om alles te laten zien in Ndala en haar moeder heeft ook nog eens visite gelopen op de kinderafdeling samen met Herman (oud tropenarts die elk jaar naar Ndala komt en dan 8 weken op de kinderafdeling werkt) en op de verloskunde geholpen door de navelstreng door te nemen en de baby te onderzoeken.

De afgelopen dagen hebben we van iedereen afscheid genomen in het ziekenhuis en de laatste dingen geregeld, en hier hoorde helaas ook het weggeven van mijn puppy bij. Eerst zou ze naar een van de artsen in het ziekenhuis gaan, maar die wilde haar helaas niet meer hebben, maar gelukkig wilde de kok van de nonnen haar nog wel hebben, dus afgelopen woensdag is ze naar de kok van de nonnen gegaan. Toch raar dat je na 2 weken zo gek kan zijn op zo'n klein beestje. We hebben haar helemaal beter gemaakt (zonder ons had ze het waarschijnlijk niet overleefd) en nu heeft ze een baasje, ook al zijn ze hier nog al hardhandig tegen de dieren, maar dat is al vele malen meer dan de meeste honden (of katten) hier hebben.

Woensdagavond hebben we nog met zijn allen bij ons thuis gegeten (de ouders van Anne, Danny, Jens, Herman, Rob, Danielle en wij) wat echt super gezellig was en donderdagavond waren we uitgenodigd bij de nonnen voor ons afscheidsdiner. Wat ook heel gezellig was. Tot nu toe was het altijd bij de nonnen, om 19.15 ga je eten, en om 20.15 sta je weer buiten, maar wij stonden pas om 21.45 weer buiten. 's Avonds hebben we nog afscheid genomen van Rob, Danielle, Danny en Jens en vrijdagochtend om 7.00 stonden we klaar om (samen met Herman) te vertrekken. Herman had namelijk een auto geregeld omdat die naar Mwanza moest om zijn vriendin op te halen en als we wilden konden wij dan meteen mee. Anders waren we namelijk pas op zaterdag uit Ndala weg gegaan. Anne en haar ouders zijn samen met Herman door gegaan naar Mwanza, en mij hebben ze in Nzega afgezet en vanuit daar heb ik de bus gepakt naar Arusha. Nu zit ik in de l'Oasis lodge in Arusha, ik wilde eigenlijk in een van de backpackers kamers, maar omdat ik gezellig in het Swahili stond te kletsen met de dame van de receptie heb ik nu een eigen kamer voor de prijs van de backpackers lodge. Als je aan komt reiden bij de lodge denk je waar ben ik beland, maar als je door de poort heen rijdt kom je op echt een idyllisch plek terecht.
Zomenteen alleen mijn safari nog regelen (dit kan via de lodge, eerst kijken wat zij mij aanbieden, en anders heb ik nog een paar organisatie waar ik dan heen kan en kan kijken wat zij mij aanbieden) en dan vanmiddag nog even naar de markt en daarna lekker bij het zwembad liggen.

Deze 4 maanden in Ndala waren geweldig en een hele ervaring. Van 4 maanden wonen in the middle of nowhere, waar geen elektriciteit is of stromend water en een hoop armoede, krijg je wel een reality check. Mensen zitten hier de hele dag aan de kant van de weg, in de bloedhitte, om dingen te verkopen aan de mensen in de bussen die langs rijden, in de hoop misschien een euro te verdienen die dag. In het ziekenhuis gaan de mensen gewoon dood omdat ze geen geld hebben om op tijd naar het ziekenhuis te komen, en daarom pas komen als het al veel te laat is en omdat ze geen geld hebben voor schoon drinkwater, klamboes of goede voeding. Ook waren er een hele hoop patiënten die niet eens Swahili spraken (voornamelijk vrouwen) omdat ze nooit naar school zijn geweest en dus alleen de lokale taal spreken (Swahili is de officiële landstaal, deze leren ze op school), en als je al het geluk hebt naar school te kunnen als vrouw, dan wordt van school gestuurd als je zwanger raakt. En aangezien hier geen voorbehoedsmiddelen zijn of voorlichting, gebeurd dat nog wel eens. Ook niet alle jongens gaan naar school, als er niet genoeg geld is, moeten ze gewoon thuis meehelpen. Naar school gaan kost in Tanzania namelijk een klein vermogen (voor tanzaniaanse begrippen).

Nou hadden wij het in ons huisje in Ndala heel erg goed, we hebben bijna de hele dag elektriciteit in huis, en konden water naar een tank op ons dak pompen waardoor we konden douchen. We hadden dan wel altijd een koude douche, maar we hadden stromend water.

Het is denk ik wel goed om af en toe te bedenken hoe goed we het allemaal hebben in Nederland. Als ik hier was geboren had ik waarschijnlijk nu al 4-5 kinderen gehad, geen opleiding, een man waar je af en toe klappen van krijgt en rond mijn 50^ste was ik waarschijnlijk overleden. Zo slecht hebben we het dus allemaal niet in Nederland.

Maar goed, een klein beetje zeuren op tijd mag wel en nu ga ik weer lekker genieten van het luxe leventje wat ik eigenlijk heb.

Poging 2 tot een huisdier!

Wat gaat de tijd toch hard, nog maar 2.5 week en dan ga ik hier al weer weg om vervolgens nog 2.5 week rond te reizen door Tanzania en daarna weer terug te keren naar Nederland. Over precies 5 weken land ik op schiphol en is mijn ontspannen Afrikaanse leventje voorbij. Maar nu kan ik gelukkig nog even genieten van de zon, de rust en de African way of live.

Afgelopen weekend zijn we met 4en (Anne en ik en de 2 coassistenten, Danny en Jens) weer lekker wezen zwemmen in Nzega, en eindelijk hadden we nu ook een keer mooi weer tijdens het zwemmen (de afgelopen keren was het elke keer bewolkt). Wat bij mij helaas wel heeft geresulteerd in een lichtelijk rood kleurtje, maar dit is inmiddels al weer bruin aan het worden. Toen we zondag terug wilden gaan, hadden we geluk en zagen we net de daladala naar Ndala voor onze neus stoppen en konden we meteen mee. Anders was het waarschijnlijk weer een hele middag wachten op het busstation geweest om vervolgens 2,5 uur in de bus naar Puge te mogen zitten om daar dan met een pikipiki verder naar Ndala af te reizen. Gelukkig hoefde dit allemaal niet en waren we nu binnen 2 uur weer terug in Ndala. Eenmaal terug, vonden Danny en Jens een puppy bij hun in de buiten wc. Eerst zijn we nog op zoek gegaan naar zijn baasje, maar zoals de meeste honden hier, had deze geen baasje en was waarschijnlijk achter gelaten door de moederhond. Na een beetje overredingskracht en de puppy ogen van de lieve puppy had ik Anne dan zo ver dat wij haar wel een paar dagen zouden verzorgen tot we een baasje hadden gevonden. Het beestje was namelijk ook erg ziek (ze zat vol met wormen en teken en de wondjes waar de wormen uit kwamen waren ook allemaal gaan ontsteken) en als wij haar niet in huis zouden nemen zou ze het waarschijnlijk ook niet overleven. Dus, na kip conny, die helaas niet bij meer bij ons woont, heb ik nu een puppy genaamd pili (we hebben haar gevonden op de dag jumapili (zondag) en hier word je vaak vernoemt naar je geboorte dag, dus vandaar pili). Poging 2 om een huisdier te onderhouden! Maandagochtend voordat ik begon met werken heb ik ook meteen een hok voor haar buiten in de tuin gebouwd zodat ze niet wegloopt en ook niet de hele dag bij ons binnen in huis hoeft te zitten (aangezien ze natuurlijk ook niet zindelijk is). Nu proberen we haar alleen nog te leren om niet in onze voeten te bijten als ze wil spelen en niet keihard te janken elke keer als we haar buiten zetten.

Verder is er niet zo heel veel bijzonders gebeurd tot nu toe. Maandag was het nog wel druk op verloskunde afdeling, maar vandaag viel het mee. Maar 1 bevalling en 1 keizersnede bij een heel klein meisje (kleiner dan 1.50 m, en ze zegt 18 jaar te zijn, maar hier twijfelden we over) waarbij ik mocht assisteren. Nu lekker thuis zitten in de tuin, met Pili die rondjes om me loopt en alvast een beetje kijken in mijn reisgidsen voor mijn vakantie.

Tot snel weer!

I'm back baby!!

Alweer meer dan een week terug in Tanzania, en er is ook al weer een hele hoop gebeurt.
Vorige week zaterdag vloog ik terug vanuit Brussel naar Dar en Salaam. Na in een recordtijd naar Brussel te zijn gereden, was ik natuurlijk veel te vroeg op het vliegveld, maar goed, liever te vroeg dan te laat. Met een tas die voor de helft vol zat met eten en spullen voor andere mensen hier vloog ik dan naar Istanbul, om daar weer over te stappen op mijn vlucht naar Dar. Eenmaal in Dar aangekomen moest ik alleen nog even wachten op mijn binnenlandse vlucht naar Mwanza om daar dan eindelijk even uit te rusten. In Mwanza had ik afgesproken met een van mijn (oud) huidgenootjes hier die die avond namelijk weer terug naar huis zou vliegen (vanuit Mwanza) en zo konden we elkaar toch nog eventjes zien. Het was weer super gezellig samen met Eveline en Anne en ik missen je ook zeker in huis!
Na lekker bij het zwembad te hebben gelegen, en afscheid te hebben genomen van Eveline, ging ik dan naar mijn hotel om eindelijk te slapen (dat had ik al twee dagen niet meer gedaan door de reis). Maar eerst moest er nog even een buskaartje voor de dag erna geregeld worden. Natuurlijk snapte de receptioniste van het hotel er helemaal niets van, maar buiten had ik een aardige taxichauffeur gevonden die me 's ochtends om 5.15 dan wel naar het busstation wilde brengen en een buskaartje voor me zou regelen. De busreis viel me alles mee, na even lief te lachen mocht ik op een van de stoelen voor het bus personeel zitten, en hier had ik zowaar beenruimte! Ook zat het laatste uur er niemand naast me dus had ik echt alle ruimte. Eenmaal in Nzega aangekomen kon ik meteen door met de daladala naar Ndala, maar die zat zo vol dat ik die maar even overgeslagen heb. Dit betekende wel dat ik vervolgens nog 5 uur gewacht heb op de volgende, maar ik was hele vriendelijke studentes van de Ndala college tegengekomen waarmee ik gezellig heb zitten kletsen dus ook dit was niet zo erg. Eindelijk aangekomen in Ndala werd ik opgehaald door Anne die heel lief me kwam helpen met mijn tassen en ook al lekker eten en alles geregeld had.

Dinsdagochtend ging ik natuurlijk meteen weer aan het werk en iedereen was weer zeer blij dat ik terug was. Verder is er van de week eigenlijk niet zo heel veel gebeurd. Afgelopen vrijdag ben ik nog even naar Tabora geweest samen met Rob en Danielle voor ons onderzoek, voor het bloed afnemen gaan we alleen niet meer op tijd toestemming krijgen, daarom zijn we nu de afgelopen maanden ook maar bezig met een aangepast onderzoek (die k*t bureaucratie van Tanzania ook!!). En zaterdag lekker de hele dag een beetje ontspannen en gisteren de hele dag aan ons onderzoek gewerkt en 's avonds lekker pannenkoeken gebakken!!

Nu na meer dan een week eindelijk weer internet (de laatste keer internet was in Nederland), maar eigenlijk heb ik het kunnen internetten helemaal niet gemist. Je leeft hier zo in een andere wereld dat je het internet echt niet nodig hebt. Alleen is het wel handig om even je cijfers te checken en te zien dat je dan eindelijk al je tentamens gehaald hebt en dus nooit meer tentamens hebt!! Nu alleen nog mijn coschappen en dan heb ik ook mijn master in de pocket!
Tot snel maar weer!

Regen, regen en nog eens regen...

Er zijn al weer een hele hoop dingen gebeurt sinds mijn laatste blog, dus hier weer even een (kleine) update, te beginnen met mijn reis terug naar Nederland.

's Ochtends vroeg om 4.30 (in Nederland 3.30) ging mijn wekker helaas om te beginnen aan mijn reis terug, om hierna een bus te nemen naar Nzega, daar over te stappen op een bus naar Mwanza, daar weer een vliegtuig naar Dar es Salaam te pakken, dan daar een vliegtuig naar Istanbul, daar weer het vliegtuig naar Brussel en vanuit Brussel met de auto terug naar huis om de avond daarna om 20.30 (Nederlands tijd) aan te komen, dus na een reis van 41 uur, eindelijk weer thuis.

Het was weer een erg lange reis, maar in Mwanza had ik gelukkig een paar uurtje om eventjes bij het zwembad te liggen en bij te komen, en wat is het Victoria meer mooi! Het uitzicht vanaf het het hotel waar het zwembad was was echt geweldig en ik ben dan ook blij dat ik aankomende zondag, wanneer ik weer terug ben, hier weer eventjes kan liggen.
Het vliegtuig naar Dar es Salaam ging allemaal goed, maar helaas had het vliegtuig naar Istanbul flink vertraging waardoor ik daar mijn overstop miste en maar de volgende vlucht naar Brussel moest pakken, na flink zeuren kreeg ik uiteindelijk nog wel een maaltijd vergoed omdat ik daar moest wachten, maar er is echt nul service daar op het vliegveld!!
Maar goed, uiteindelijk ben ik weer helemaal veilig aangekomen, en eenmaal in Nederland aangekomen kon ik weer genieten van alle vieze uitlaatgassen, drukte, regen en onbeschufte mensen. En waarom kon ik hier van genieten, omdat ik nog het grote geluk had nog een tentamen te moeten maken en dus niet gewoon onafgebroken in Tanzania kon zijn om mijn onderzoek af te ronden.Maar gelukkig vlieg ik zaterdag weer terug naar frisse lucht, rust, vriendelijke mensen en zon, zon en nog meer zon! En, dit was dan wel weer mijn allerlaatste tentamen voor mijn studie, nade zomer ben ik klaar met mijn onderzoek en hoef ik alleen nog maar 2 jaar co-schappen en dan ben ik klaar!

Maar goed dit was de reis, dan Nederland. Na me een week opgesloten te hebben op mijn kamer, heb ik weer alle tijd (nou tot zaterdag, dan vlieg ik weer terug) om leuke dingen te doen. Ben al meteen lekker weer wezen sporten (en heb ook bijna elke dag netjes hardgelopen), bij de sushibar wezen eten, koffie drinken en lekker naar de film met de meiden(Magic Mike is echt een aanrader voor alle vrouwen) en vanochtend brownie gebakken met Denise. Morgen komt dan nog de familie langs en woensdag of donderdagavond ook nog lekker stappen! Natuurlijk was ik veel liever in Tanzania gebleven om daar alle leuke dingen te doen die Anne en Eveline nu zonder mij moeten doen, maar mijn vrienden doen met al deze leuke dingen hard hun best om het helemaal goed te maken. En ik vind het natuurlijk ook wel heel leuk om iedereen weer te zien.
Nu nog eventjes een paar dagen regen en dan weer terug. Tot de volgende blog vanuit Tanzania dan weer!

Staking!

Wat een week was het weer! Eerst de trieste wedstrijden van het Nederlands elftal (altijd leuk om te zien hoe Oranje verliest als je omringt bent door tig Tanzanianen die het allemaal heel grappig vinden), daarna nog eens een staking in het ziekenhuis!
Afgelopen dinsdag heeft heel het ziekenhuis gestaakt (op 3 mensen na)! Eigenlijk was ik dinsdag vrij, maar aangezien er geen artsen of verpleging was om voor de patiënten te zorgen ben ik toch maar ook gaan werken. Samen met alle andere blanken hier (we zijn hier met 8 Nederlanders inmiddels), een van de nonnen en de 3 werknemers die wel waren op komen dagen hebben we dan ook het hele ziekenhuis gerund! En wat heb ik hard gewerkt zeg. De hele dag heen en weer rennen tussen alle afdelingen om te zorgen dat de medicatie werd uitgedeeld, patiënten werden opgenomen, ontslagen en gewoon geholpen. En wat was nou de reden voor de staking.... De werknemers hier zijn nogal ontevreden over een van de mensen in de board (bestuur), ook al heeft zij heel goed werk gedaan voor het ziekenhuis, ze is communicatief niet zo handig, en zoals al in mijn vorige blog stond, wil het ziekenhuispersoneel geld zien, maar dat is er niet, en zij kan dit nou niet zo handig communiceren richting de werknemers. Nou was de werknemers al toegezegd dat ze weggaat, maar dit was niet genoeg voor ze. De werknemers wilde dat ze binnen 24 uur het dorp zou verlaten, en daarom gingen ze staken. Compleet belachelijk natuurlijk. Als je dan gaat staken en alle patiënten aan hun lot overlaat, zorg dan in ieder geval dat je een goede reden hebt. Gelukkig zouden die middag de bisschop (hoofd van de missieziekenhuizen), de regional medical officer, het hoofd van de politie en iemand van het ministerie van gezondheid al komen om alle problemen (genoemd in mijn vorige blog) op te lossen. Na een lange vergadering die middag is er uiteindelijk een tijdelijke oplossing gekomen, de board blijft de aankomende 3 weken in functie (ook met het vrouwtje wat ze dus het dorp uit wilden hebben) en wat er daarna gaat gebeuren, who know's??? Maar alle werknemers zijn nu gelukkig weer aan het werk en gelukkig zijn er ook geen patiënten overleden als gevolg van de staking (afgelopen april was er ook een staking in Dar es Salaam waar toen meerdere patiënten zijn overleden), dus alles is uiteindelijk toch nog goed gekomen. En ook nog een persoonlijk bedankje van de bisschop voor al ons harde werk, ook altijd leuk.
Nu heb ik dan nog even een half uurtje rust na 2 super lange dagen (van 7.30-23.00 gewerkt) voordat ik (weer) aan het werk mag.

Ruzie in het ziekenhuis

Het is al weer eventjes geleden, maar eindelijk weer een blogje. Er gebeurd eigenlijk niet zo heel veel spannends hier op de normale door de weeks dagen, maar deze week was toch wel weer spannend. Laat ik beginnen bij wat minder spannends. Afgelopen woensdag zijn Anne en ik weer naar Tabora geweest om naar het mannetje te gaan dat daar zit namens het NIMR (national institute of medical research, als je hier naar vraagt snapt ook niemand waar je het over hebt, maar als je zegt dat je naar het nimr moet snapt iedereen je meteen, zolang je het als een woord uitspreekt). We hebben namelijk nog steeds geen medisch ethische toestemming voor ons onderzoek omdat er een of ander vrouwtje achter de balie zit daar in Dar es Salaam die ons onderzoeksvoorstel niet eens aanneemt, terwijl ze niet eens weet waar ons onderzoek om gaat, alleen maar omdat wij geen budget hebben!! (normaal wordt dit soort onderzoek vaak zonder de officiële toestemming gedaan, maar dan zou je niets kunnen publiceren als je er wat uit krijgt, en de onderzoekers die toestemming vragen voor onderzoek doen vaak een groot onderzoek waarbij je medicijnen test en dus een budget moet hebben voor als er iets fout gaat, dus waarschijnlijk snapt ze het gewoon niet helemaal) Vervolgens hebben we uitgelegd waarom we geen budget hebben, wordt het nog steeds niet aangenomen omdat de brief van de medical officer in charge van het ziekenhuis hier niet op officieel ziekenhuispapier was terwijl er gewoon een handtekening en een stempel van het ziekenhuis op stonden! Echt bureaucratie ten top!! Volgens mij wilde dat vrouwtje ook gewoon geld zien. Maar goed, wij zijn naar dat mannetje gedaan, en na een beetje het zielige meisje uit te hangen wat het allemaal gewoon netjes volgens de regels wil doen maar waarbij niemand haar wil helpen, hadden we opeen binnen 5 min. een telefoonnummer en e-mail adres gekregen van iemand die in de commissie zit die ons onderzoeksvoorstel moet beoordelen en die man zou zelf haar ook nog bellen om ons onderzoeksvoorstel wat sneller erdoor te krijgen. Dus hiermee bypassen we het vrouwtje bij de balie en komt ons onderzoeksvoorstel gewoon meteen bij de commissie, nou is het alleen nog wachten totdat ze het doorgenomen hebben, maar het mannetje in Tabora zou ook doorgeven dat dit snel moest gebeuren omdat wij hier maar (relatief) kort zijn.

Wat wel spannend is, is dat er dikke ruzie in het ziekenhuis is. Vroeger kregen de werknemers in de overheidsziekenhuizen een ander salaris dan de werknemers in de missionarisziekenhuizen, nou was dit natuurlijk oneerlijk, en heeft de overheid bepaald dat dit voor iedereen het zelfde moet zijn en de missionarisziekenhuizen krijgen nu geld van de overheid voor de salarissen van de werknemers. Nou hoort normaal het salaris elk jaar ietsjes omhoog te gaan, maar dit is al 3 jaar niet gebeurd omdat het ziekenhuis geen geld meer krijgt van de overheid en de werknemers hier worden nu betaald met geld van het ziekenhuis (de werknemers in de overheidsziekenhuizen krijgen nu gewoon helemaal niet betaald meer). Nou zijn de werknemers natuurlijk boos want die hebben recht op dat geld maar het ziekenhuis kan dit niet betalen en het contract waarin staat dat ze daar recht op hebben is ook met de overheid en niet met het ziekenhuis. Maar goed, de werknemers zijn hier natuurlijk niet heel blij mee en er zijn natuurlijk altijd een paar schreeuwlelijkerds die precies hun zin willen krijgen, terwijl ze niet snappen waarom dat niet kan. Nou is, als reactie op dat geschreeuw, het hoofd van de nonnen (van de congregatie van het ziekenhuis) hierheen gekomen en had de werknemers beloofd de hele boord (bestuur) te ontslaan zoals zij wilde. Nou kan zij dit helemaal niet doen, maar als boord heb je natuurlijk ook geen zin om in functie te blijven als je op deze manier behandeld wordt. Er is nu ook een nieuwe boord door die non aangewezen, terwijl de oorspronkelijke boord eigenlijk helemaal nog niet officieel weg is, en het echt heel goed deed voor het ziekenhuis. Nou zijn door de Rob de mensen die heer wel over gaan (o.a. de bisschop) hier allemaal over geïnformeerd en nu is het nog maar afwachten wat er nu echt gaat gebeuren. Tijdens het werken merk je hier allemaal niets van, maar achter de schermen speelt er toch best wel een hoop.

Verder zijn we met alle blanken hier lekker dit weekend wezen zwemmen (helaas was het alleen bewolkt dus bruin ben ik niet geworden). 's Avonds (terwijl wij in bed lagen), was er echt gigantisch veel herrie buiten van honden (dachten wij), achteraf bleken dit hyena's te zijn en 's ochtends, toen we buiten kwamen, was de schoen van eveline (die buiten had gestaan) aangevreten! Nou klinkt het natuurlijk veel spannender om te zeggen dat dit door de hyena's is gedaan, zo recht voor onze deur, maar het is natuurlijk waarschijnlijker dat dit door een ander beest is gedaan. Ook hebben we zaterdagavond via het internet de wedstrijd meegeluisterd. Helaas konden we hem in Nzega niet zien (dit kan in Ndala gelukkig wel, hier zitten altijd Nederlanders dus via de schotel is gewoon een Europese sportzender in gesteld), maar ik weet ook niet of ik zo'n slechte wedstrijd wel had willen zien met nog tig Tanzanianen om me heen (je bent hier net een soort beroemdheid, je hebt altijd mensen om je heen of die naar je staren). Maar gelukkig gaan aankomende dinsdag de paters met ons meekijken, dus misschien met een beetje hulp van boven (via de paters), gaan ze dinsdag gewoon winnen van Duitsland!!

Ogelea! (zwemmen)

Wat was dit weer een heerlijk luxe weekendje! Zaterdagochtend vroeg vertrokken we met de daladala naar Nzega om daar lekker naar het zwembad te gaan. Natuurlijk zat dit busje weer mega vol (zo vol dat ik helemaal tegen een ijzeren stang zat aangeduwd en nu een grote blauwe plek op mijn schouderblad heb en wat blauwe plekken op mijn arm), maar het was het allemaal waard om lekker een weekendje te ontspannen. Eenmaal aangekomen in Nzega zijn we eerst weer heel decadent gaan shoppen (het was immers pas 8.00, dus nog een beetje vroeg om nu al naar het zwembad te gaan) en hebben we weer een klein maand salaris uitgegeven aan eten, drinken en lekkers (voor ons maar 15 euro, maar voor hier is dit voor een goed verdienend persoon een maandsalaris), daarna nog eventjes over de markt om fruit en stof te kopen (onze huishoudster maakt zelf kleding, dus we zijn ook van plan om wat kleding hier te laten maken, €4,50 voor 3 m. stof en dan nog €5,- - €10,- om het te laten maken, dus ook weer geen geld). Rond een uurtje of 10.00 gingen we dan richting het zwembad, en in Nederland zou je hier echt nooit heen gaan, maar dit was echt (voor ons) feest. Lekker de hele dag bij het zwembad gelegen, af en toe een beetje leren, beetje zwemmen, heel veel en heel lekker eten, nog meer zwemmen, nog meer eten en dat was dan wel een beetje de dag. Zondagochtend nog even naar Nzega om Eveline op te halen (ons nieuwe huisgenootje) en daarna weer terug naar het zwembad om weer lekker te genieten, en zowaar, ik heb wat kleur gekregen. Voor een normaal persoon ben ik nog steeds heel erg wit, maar voor mijn doen heb ik wel een beetje een kleurtje gekregen, maar ben natuurlijk wel weer een stuk blonder geworden. Zondagmiddag nog even lekker met zijn allen gegeten (Rob, Danielle en haar zus waren er ook) en daarna weer met de bus terug naar Ndala. Helaas ging er alleen geen directe bus naar Ndala dus moesten we naar Puge en vanaf daar achter op de pikipiki (motor) naar Ndala. Alleen, dan zit je daar, helemaal achter in een stampvolle bus, met een hoop bagage, en zie er dan maar weer eens uit te komen. Nick is heel dapper door het raam eruit geklommen om al onze bagage aan te pakken, terwijl ik heel asociaal met mijn eigen tas me door de mensenmenigte heen duwde naar buiten. En dan ben je eindelijk buiten, en dan achter op een pikipiki klimmen, en hard dat de gast reed waar ik achterop zat! Ik reed ook ver voor de rest uit, zonder helm op natuurlijk en hij reed 3x zo hard over een heuvel dat ik gewoon van de motor omhoog kwam. Maar goed, het was weer een avontuur en ik ben heel huids aangekomen.
Vandaag weer de hele dag op de labour afdeling gezeten, op het moment dat ik er was, was er helaas geen enkele bevalling, maar heb wel weer veel swahili geleerd en ook wat gesproken, dus daar was het dan wel weer een hele nuttige dag voor.

Badaaye!