Welkom op de wereld!

Wat een topdag was het weer vandaag. De dag begon eigenlijk niet zo leuk, maar eindige wel geweldig. 's Ochtends tijdens de overdracht werd Rob opeens weggeroepen naar de labour ward (en natuurlijk ben ik er snel achteraan gehobbeld om te kijken of ik kon helpen) omdat er een vrouw lag waar de navelstreng uitgezakt was. En voor de niet medici onder ons, dit is nogal gevaarlijk aangezien de baby dan met zijn hoofdje de navelstreng dichtduwt en dus geen zuurstof meer krijgt. Rob haalde heel snel het kind eruit terwijl ik alle spullen pakte (de verpleging zal namelijk geen meter harder lopen, dus ben ik maar de hele tijd heen en weer gerend). Helaas was het voor dit kindje alleen al te laat, waarschijnlijk lag de navelstreng er al wel een tijdje uit voordat dit opgemerkt was en had het kindje gewoon te lang geen zuurstof gehad. De rest van de ochtend was eigenlijk ook zwaar K*T aangezien mijn Swahili slecht ging en we weer slecht nieuws kregen over ons onderzoeksmateriaal, maar 's middags na de lunch was het eigenlijk 180 graden gedraaid en ging alles echt super. Mijn swahili ging stukken beter en heb 2 baby's helemaal zelf ter wereld geholpen! De eerste was een prematuurtje van 1,7 kg die nogal moeilijk ter wereld kwam en niet ademde. De verpleging was heel rustig die navelstreng aan het doorknippen terwijl dat kindje niet ademde, maar door het snelle ingrijpen van Anne en mij (zodra die navelstreng door was heb ik dat kind meegesleurd en zijn Anne en ik haar gaan beademen) leeft ze nu nog! En we vragen ons ook echt af of het kindje anders nog wel geleefd had, de verpleging is hier niet zo van het haasten, maar een baby die niet ademt, moet je gewoon snel bij handelen anders overleefd die het niet. De 2^de kwam hier vlak na, deze was niet zo heel bijzonder, het was namelijk een moeder die van haar 6^de kind aan het bevallen was. Ik moest alleen heel snel handelen om dat kind op te vangen aangezien die er nog net niet uit schoot (terwijl het toch echt een kind was van 3,5 kg), maar ook nu weer een baby die het even niet zo heel goed deed. Maar na wat zuurstof kwam ook hij weer bij. Al met al, dus een geslaagde dag. Bij 2 kinderen staat er nu in de status dat ik de bevalling heb gedaan (altijd leuk) en samen met Anne een kindje gered wat het anders waarschijnlijk niet overleefd had!

Nu dit weekend lekker naar Nzega samen met Anne en Nick om te zwemmen en dan zondag ons nieuwe huisgenootje ophalen in Nzega (ja, er komt nog een blanke tropenarts, de dorpelingen weten niet wat hun overkomt, al die blanken hier).

Usiku njema!

Wapi? Nee niet wappie, maar wapi.

Maandag moesten we (alweer) naar Tabora om naar de immigratiedienst te gaan voor onze residents permit, maar gelukkig zou deze keer een van de paters mee gaan om ons te helpen. Vrijdag kon er helemaal niets voor ons gedaan worden, maar nu opeens, nu we met de pater waren (die ook iedereen daar kende), was alles binnen een half uurtje geregeld, en in plaats van een dure residents permit (550 dollar) hebben we nu een andere vergunning (die ook goed is) die maar 200 dollar koste. Wel handig die paters, niemand durft ze te bedriegen en je krijgt alles in 1 keer geregeld! Nou heb ik alleen nog een klein fortuin aan shillingen en dollars op mijn kamer liggen, en niet zo heel veel meer op mijn rekening, maar ik hoef de aankomende maanden i.i.g. ook niet meer te pinnen (wat alleen in Tabora kan als je een ing pas hebt).

Omdat we zo snel klaar waren konden we gelukkig nog de bus van 13.00 terugpakken, helaas waren er geen zitplaatsen meer te koop, dus moesten we een kaartje kopen voor een staanplaats. Wij dachten, die 2 uur staan dat houden we wel vol, maar ooh wat was ik blij toen er mensen halverwege uitstapte en ik een zitplaats aangeboden kreeg. De bus schommelt alle kanten op, en is zo laag dat wij er niet echt lekker rechtop in konden staan, daarnaast sta je ook allemaal hutje mutje op elkaar (omvallen kan ook niet) en deed die er geen 2 uur over maar 3,5 uur (maar na 2 uur kreeg ik een zitplaats aangeboden). Maar goed, ook nu ben ik weer veilig en wel aangekomen bij mijn huisje, maar klagen over de ns of de gvu zal ik niet meer snel doen. 1,5 uur reizen naar Rotterdam voor een college, makkie, doe ik zo, kwartiertje vertraging, kom maar op. Ik ben hier niet anders gewend dan vertraging en bij de ns ben je er toch vrij zeker van dat je die dag nog wel ergens met een trein kan, terwijl als hier de bus niet rijdt, heb je gewoon pech en moet je de volgende dag maar gaan.

Dinsdag was niet zo heel bijzonder, maar vanochtend moesten we een presentatie geven over ons onderzoek voor de artsen van het ziekenhuis. Volgens mij was alleen de enige die er wat van begreep Rob (onze begeleider), de hoofd van het ziekenhuis en Nick (de andere Nederlandse arts) want voor de rest was het echt doodstil en keken ze ons echt allemaal aan zoals wij hun aan kijken als ze tegen ons in het Swahili praten. Daarna weer de hele ochtend op de labour ward swahili zitten en na de lunch hadden we een wat minder leuke verassing. Toen we terug kwamen was er net een vrouw binnen gekomen die 2 dagen lang bezig was geweest met bevallen bij een of andere kwakzalver in een clinic. Ze lossen hier wel vaker de problemen op van die kwakzalver, alleen was het voor dit kindje al te laat. Het kindje was helaas al dood, de moeder was vrij uitgedroogd en had al 2 dagen niet geplast omdat het hoofdje van het kind in de weg zat dus de blaas was ook al aardig beschadigd. Gelukkig gaat alles nu wel weer goed met de moeder. Maar ze zijn hier nu wel zo klaar met de clinic dat ze nu bezig zijn om die door de district medical officer te laten sluiten. Het is namelijk nu alleen nog wachten op de eerste dode moeder. Dit zijn dan wel de wat mindere momentjes op de labour ward, maar verder is het wel erg gezellig. Wij zijn daar hard Swahili aan het leren, en zij vinden het ook erg leuk om dan wat Nederlandse woordjes van ons te leren. Vooral wappie en wapi vonden ze erg leuk. Wapi betekend in het Swahili waar, maar wappie wordt in Nederland toch echt voor wat anders gebruikt. Ook vonden ze 'een beetje' erg grappig klinken, en elke keer als we nu binnen komen zeggen ze welkom (met zwaar accent, maar wel super grappig). Nu is het alleen weer tijd voor mijn hoogte training, dus tot de volgende keer maar weer!

Eindelijk weer internet!

High's and Low's

Mijn laatste blog is alweer even geleden, en in de tussentijd is er alweer een hoop gebeurt. Dit was echt een week met hoogte en dieptepunten, beginnend met een hoogtepunt op zaterdag.

Zaterdag was onze eerste vrije dag en na lekker uitgeslapen te hebben (8.00 mijn bed uit, dat is voor hier uitslapen, maar goed, om 19.00 is het pikkedonker en om 6.15 is klaarlicht), hebben we heerlijk niets gedaan en 's middags hadden we een feest voor de verpleging. Het begon heel leuk, maar eigenlijk is zo'n feest gewoon heel saai. Aan het begin kwam de verpleging in een soort optocht met kaarsjes al zingend aanlopen, en lopen ze nog een paar rondjes door de zaal, maar daarna gaan ze zitten en dan houdt het feest gedeelte zoals wij het kennen eigenlijk een beetje op. Er is de ene na de andere toespraak en tussendoor nog een hapje en wat drinken en aan het einde een soort inzamelingsactie waar je an public moet vertellen hoeveel geld je geeft, en minder dan 5000 shilling kan je eigenlijk niet geven, zeker als blanke niet. Nou is 5000 schilling nog niet eens €2,50, maar voor hier is dat best een hoop geld. Om ook even een kleine impressie te geven wat je hier nou kwijt bent aan eten enzo. Een mango kost 300 shilling, dat is bijna €0,15, citroenen kosten 100 shilling (€0,05), bananen 200 shilling (€0,10), avocado's 500 shilling (€0,25) maar een pot nutella chocopasta kost dan weer 8000 shilling (€4.-) . Onze huishoudster geeft ongeveer 7000 shilling (€3,50) per dag uit voor ons aan eten, en dan heb je brood, fruit, warme maaltijd met vlees (koe, kip of geit) en aardappeltjes, rijst of pasta (ja, ook hier hebben spaghetti) en groente (kool, spinazie, tomaatjes, paprika of ui) en vaak met een hele hoop knoflook en pepertjes. Maar tot nu toe wel altijd erg lekker. En zelf kost onze huishoudster maar 4000 shilling per dag (€2,-). Kan je je voorstellen dat iemand voor €2,- je hele huis schoonmaakt, je avondeten kookt, elke dag vers brood voor je bakt, je bed opmaakt en ook nog eens je vuile was doet en ook echt al je kleding strijkt? En dan maakt ze voor ons ook nog eens versgeperst sap (elke dag) en zelf gemaakte pindakaas en dat zijn echt k.u.t. karweitjes want je hebt hier geen pers om de sinaasappeltjes en citroentjes te persen dus dat moet allemaal met de hand, en alle pinda's moet ze ook eerst zelf pellen en dan met de hand fijn stampen.

En dan nog het mooiste, mijn huis, die echt gigantisch groot is, kost 10.000,- shilling per persoon per maand, dat is nog niet eens €5,- per maand, en dat is inclusief, gas, water en elektriciteit.

Maar dan even naar het dieptepunt. Maandag, dinsdag en woensdag waren voor mij eigenlijk niet zo heel bijzonder, alleen wat vervelend voor Anne omdat zei flinke koorts had gekregen, maar met mij niets aan de hand, maar donderdag was wel wat minder. Donderdagochtend moest ik helpen bij de bevalling van een baby die al 3 dagen dood was. Dat was nou niet echt heel erg leuk. Ik zal niet in details treden, maar zo'n kind ziet er niet uit zoals een gezonde pasgeboren baby. En wat ook nog wat minder fijn was, de moeder had al 2 keizersneden gehad omdat ze een te klein bekken had voor de eerste 2 kinderen, maar je mag niet meer dan 3 keizersneden, daarna verwijderen ze standaard de baarmoeder, en aangezien dit kind toch al dood was en erg klein was, wilde ze een gewone vaginale bevalling proberen. Maar die moeder werkte natuurlijk niet mee, dus terwijl nick (een tropenarts in opleiding die hier nu is) en ik haar benen uit elkaar bleven duwen (zelfs hier werkte ze niet in mee, deze bleef ze namelijk de hele tijd met alle kracht die ze had dichtduwen, maar ja, dat kind moet er toch echt uit) probeerde rob (mijn begeleider) met behulp van een vacuüm dat kind eruit te krijgen. Nou een hoop gedoe kwam uiteindelijk dat kind eruit, maar dat kwam met zo'n kracht eruit dat er allemaal bloed mee kwam, wat natuurlijk mijn kant op spoot waardoor mijn arm en jas helemaal onder het bloed zaten. Maar goed, ik zal het maar zien als een soort vuurdoop in de tropengeneeskunde. Als ik tropenarts wil worden zal ik vast nog wel een hele hoop ranzige dingen over me heen krijgen.

Dan verder vrijdag, leuk en jammer te gelijker tijd. Om 6.30 vertrokken we met rob richting Tabora om naar de RMO te gaan en om naar de immigratie dienst te gaan om onze verblijfsvergunning aan te vragen. Helaas kregen we bij de RMO te horen dat we toch echt via de officiële manier toestemming moeten vragen voor ons onderzoek, dus ons onderzoeksvoorstel moet nu naar het ministerie van gezondheid is Dar es Salaam. Gelukkig regelt een van de paters in Tabora (hoort bij het district waarvan ook het katholieke ziekenhuis is waar ik nu zit) dat iemand dit in Dar es Salaam dit voor ons gaat regelen zodat wij dit niet zelf hoeven te doen. Aangezien Dar es Salaam echt aan de andere kant van Tanzania ligt. Bij de immigratie dienst waren er alleen ook weer problemen. Als je een visum in Nederland aanvraagt voor je studie (zoals wij hebben gedaan) hoor je een stempel te krijgen dat je hier nog een verblijfsvergunning aan gaat vragen en dat je dus voor zaken komt, alleen wij hebben beide een stempel gekregen dat we als toerist hier zijn (grote fout van het vrouwtje bij het consulaat in Nederland!), en daar doen ze weer allemaal moeilijk over want dan kan je geen verblijfsvergunning aanvragen, maar nu kunnen we misschien wel een tijdelijke werkvergunning aanvragen, maar die is dan maar 8 weken geldig dus moeten we maandag weer terugkomen om te vragen of we die kunnen aanvragen en dan kunnen laten verlengen. Bla, bla, bla, allemaal weer een gedoe. Maar voor de rest lekker nog een beetje gewinkeld in Tabora, zowaar lachende koeien kaas gehaald, en in Nederland vind ik dat helemaal niet zo geweldig, maar na 2 weken alleen maar zoet beleg te hebben gehad op brood, kijk ik nu al uit naar mijn boterham met kaas morgen!

Nu zijn Anne en ik eindelijk klaar met alle officiële formulieren voor onze aanvraag voor ons onderzoek en straks lekker een stukje fietsen samen met Nick en Anne (ja, fietsen, het is net Nederland, iedereen fietst hier!). Alleen door al het gedoe van de week is het swahili leren er helaas een beetje bij ingeschoten, maar hakuna matata, morgen weer een dag.

Hanna shida

Lieve allen,

Weer een berichtje uit het, af en toe, bizarre Afrika. Woensdag stonden we weer de hele dag op de verloskunde afdeling en het begon eigenlijk als een beetje een saaie dag. Er lagen drie vrouwen met weeën, klaar om te bevallen en Anne en ik gingen die eens rustig onderzoeken. 2 vrouwen hadden nog nauwelijks ontsluiting en waren nog lang niet klaar om te bevallen, maar 1 vrouw had al 10 cm ontsluiting en het hoofdje was al goed ingedaald. We zeiden al tegen elkaar, dat gaat niet lang meer duren, met 30 min. is die er wel uit, en gingen verder de andere vrouwen onderzoeken. Zonder dat wij het wisten, was de vrouw (met 10 cm ontsluiting) naar buiten gelopen om een stukje te lopen. Anne en ik waren net klaar met het onderzoeken van de andere twee vrouwen en wilde net weer gaan zitten, komt de vrouw (met 10 cm ontsluiting) langslopen, gaat weer liggen, en voordat ze helemaal goed lag, lag het kind er al uit. Een keer persen, en bam, kind eruit. Zo snel wil ik later dan ook wel een kind krijgen. Wat dan alleen wel weer een beetje jammer is, is dat dat kind daar ligt, en dat de verloskundigen rustig eens een schort aan gaan doen en wat spulletjes pakken terwijl die moeder en dat kind daar gewoon liggen.

Gisteren gingen Anne en ik naar Nzega (60 km verder, 2 uur rijden) om naar de DMO (district medical officer) te gaan. We vertrokken om 6 uur 's ochtends met de daladala (klein busje), in Nederland zouden hier 12 mensen ingaan, maar hier gaan er gewoon 28 in. We vlogen weer alle kanten op, die busjes rijden namelijk gewoon keihard over zo'n gatenkaas weg. Maar goed, om 8 uur kwamen we veilig en wel aan, alleen met een paar blauwe plekken. We gingen maar meteen naar de DMO om toestemming te vragen voor ons onderzoek omdat je daar vaak uren kan wachten. Om 8.15 waren we binnen, maar om 9.00 waren we weer buiten. Zonder toestemming helaas, want de regeltjes zijn wat aangescherpt en je moet nu echt naar de RMO (regional medical officer) om toestemming te vragen. Dus helaas, 2 uur in een bus gezeten voor niets en de bus terug gaat ook pas om 14.00. We zijn maar even over de markt gaan lopen en in een restaurantje gaan zitten in de tussentijd. Om 13.00 zaten we al in de bus, de bussen worden hier namelijk helemaal stampvol geladen, dus als je een zit plek wil, moet je vroeg zijn. Alleen, de bus was nog kapot, terwijl iedereen er al in zat werd die nog gemaakt. Uiteindelijk vertrokken we om 16.00, maar natuurlijk onderweg moest die weer even gemaakt worden, dit keer was de brandstof slang lek, maar gewoon tapeje erom en verder rijden. Weer typisch Afrika, op dat moment heel irritant, maar achteraf eigenlijk ook wel weer erg grappig.

Polepole

Hujambo!

Ik ben pas een weekje weg, maar al bijna geïntegreerd. De dorpsbewoners kijken niet meer verbaasd, ze staren nog wel, maar nu alleen maar omdat ze je huid zo mooi vinden, en niet meer uit verbazing en het eerste swahili begint ook al te komen (ja, ik kan al gedag zeggen, boodschappen doen, tellen, me voorstellen etc.). Ik zit inmiddels ook (eindelijk) in mijn eigen huisje, en het is super de lux. We hebben gewoon bijna de hele dag stroom, in alle andere huizen hebben ze alleen van 19.00-22.00 stroom (vanaf 19.00 is het ook donker) maar wij hebben gewoon ook overdag stroom wanneer ze stroom hebben in het ziekenhuis en hebben dan ook nog eens van 19.00-22.00 stroom van het zonnepanelen netwerk zoals de rest. Erg lux dus. Ook hebben we een koelkast, en terwijl iedereen in Nederland een koelkast heeft, heeft echt niemand hier een koelkast, ook de andere coassistenten die hier zitten niet! Het is wel zo'n lekker oude gaskoelkast waarvan je af en toe wat gas ruikt, maar we hebben gekoeld eten en drinken. Ook hebben we binnen een wc die doorspoelt! Als we nou ook nog eens een douche met warm water hadden gehad, dan was het al helemaal net een hotel geweest (vergeleken met wat de andere hier hebben), maar goed je kan niet alles hebben, en we zijn erg blij met wat we wel hebben.

Het leven gaat hier alleen wel op een heel ander ritme alles gaat hier polepole (langzaam/rustig). Vandaag weer, ik mocht een vrouw onderzoeken die aan het bevallen was (dilatatie, indaling, ligging van het kind e.d.) en daarna helpen bij de bevalling. Toen ik haar onderzocht was ze al volledig gedilateerd en was het hoofdje al ingedaald e.d., je zou dan denken, dan blijf je erbij zitten en dan begeleid je haar door de bevalling heen, maar hier niet. Polepole, rustig, het komt wel. Ze gaan gewoon weer terug zitten en wanneer de moeder een keertje roept dat het hoofde je er al half uit is, komen ze eens kijken en helpen ze het kindje er verder uit. Deze wordt daarna gewogen en stevig ingepakt en op een tafel gelegd, en daar laten ze de baby dan ook gewoon rustig liggen terwijl ze polepole de moeder helpen met de geboorte van de placenta en de spullen opruimen. En de baby ligt niet gewoon op een tafel naast de moeder, maar op een tafel aan de andere kant van het gordijn van waar de moeder ligt, dus dat je het kind ook niet eens kan zien als er iets aan de hand is. Verder heb ik nog niet heel veel bijzonders gezien, wel al veel moeders waarvan het kind overleden was, maar nog geen eclampsie o.i.d. wat hier ook veel schijnt voor te komen. Maar nog zat tijd om alles te zien, en je weet wat ze zeggen: Haraka haraka haina baraka (haastige spoed is zelden goed).

Tutaonana kesho! (tot morgen)

Blanken invasie in Ndala

Habari!

Na 3 dagen reizen ben ik dan nu eindelijk aangekomen in Ndala. Helaas zit ik nu nog even in een guest house, maar vanaf maandag zitten we dan eindelijk in ons eigen huisje. Nu zitten er nog mensen van een Amerikaanse project voor gratis besnijdenis in ons huis. Dit zou dan moeten helpen tegen de overdracht van HIV, maar in de praktijk werkt dit niet echt. Maar goed, het is gratis en 'hip' dus de bevolking laat het allemaal massaal doen (150 jongetjes per dag!) en de Amerikanen zijn helemaal pro-besnijdenis dus die betalen alles.

Dan even een kort verslag van mijn reis. Donderdagochtend om 4.30 werden in het hotelletje opgehaald door de chauffeur van het hotel. Die bracht ons naar de bus stop en om 6.15 vertrok dan onze bus. Na de verhalen en foto's van degene die voor ons naar Ndala gingen, zagen wij het wel zitten om met de bus te gaan, 10 uur reizen in een comfortabele bus, dat kon nog wel. Maar helaas, hadden wij niet die comfortabele bus, en waren we ook wat langer aan het reizen dan 10 uur. Tussen door hadden we de ene na de andere stop, niet om mensen erin of eruit te laten, maar zodat de mensen langs de weg aan de bus eten en drinken kunnen verkopen. Super irritant, allemaal schreeuwende mensen die bij jou als mzungu als eerste proberen wat te verkopen, terwijl het bloedheet is in de bus (tijdens het rijden gaat het wel, dan heb je gewoon de wind door de raampjes). Onderweg hadden we dan ook nog 2 klapbanden, maar ja, er was natuurlijk maar 1 reservewiel, dus toen de 2 klapte hebben ze alleen even gekeken of ze er mee door konden rijden, en dan natuurlijk gewoon verder rijden met een kapotte achterband. En als dit alles nog niet genoeg tijd koste, werden we onderweg ook nog eens 6x aangehouden door de politie en moest de bus 3x gewogen worden. Uiteindelijk kwamen we dan ook pas om 23.15 aan in Tabora. We waren er op dat moment ook zo klaar mee, dat we gewoon een taxi hebben genomen naar het duurste hotel van Tabora (35 euro voor een kamer), maar daar hadden we tenminste 2 grote bedden, een douche (met warm water!) en een lekker ontbijtje.

Vrijdagochtend zijn we dan met de bus doorgereden naar Ndala (dit was gelukkig maar 2 uur). Hier werden we meteen opgehaald. In het dorpje is er nu een soort (Nederlandse) blanken invasie. Wij zijn er namelijk met zijn 2en, er is nog een coassistent (Erik) en zijn ouders zijn er ook, 2 Nederlandse artsen (Rob en Nick) en een Nederlandse verpleegkundige Daniële, dus in totaal 8 Nederlanders. Dit is dan ook wel weer gezellig voor ons.

's Avonds hebben we gezellig bij ons begeleider en zijn vriendin (Rob en Daniële) gegeten en vanochtend waren we maar liefst om 6.30 ons bed al uit om te gaan hardlopen samen met Rob en Erik. Erg sportief, maar wat is dat zwaar op deze hoogte, ook al loop ik bijna nooit hard, een conditie heb ik wel, en Anne loopt vaak hard, maar dit viel ons beide toch erg tegen. Maar we hebben 4,5 maand om te wennen dus dat moet goed komen. Na het hardlopen hebben we nog gezellig met zijn allen ontbeten en daarna zijn we naar de verloskunde afdeling gegaan waar we ons onderzoek gaan doen. Het gaat hier er echt totaal anders aan toe dan in Nederland. De vrouwen worden hier gewoon neergelegd, de verloskundige gaan gewoon weer aan een tafeltje zitten thee drinken en wanneer ze een soort oerkreet horen gaan ze eens naar die vrouw om het kind op te vangen. Verder begeleiden ze de bevalling niet, tenzij er complicaties zijn.
Na deze korte rondleiding zijn we samen met Nick, Erik en zijn ouders een stukje gaan wandelen naar de rots. Hiervandaan heb je namelijk een geweldig uitzicht. En niet alleen de rots was weer een bijzonder, maar ook met 6 blanken door het dorpje lopen was toch ook een hele ervaring. We werden natuurlijk van alle kanten aangestaard, en de lokale bevolking had ook weer meteen een uitje.

Net weer lekker gegeten en nu met zijn allen nog gezellig een spelletje of een filmpje kijken en daarna naar bed.

Slaap lekker allemaal!

Jambo Dar Es Salaam!

Jambo!

Na 18 uur reizen, kwam ik vanochtend 2.45 dan eindelijk aan op Dar Es Salaam airport. En wat voor een vliegveld, klein, vies (voor Afrikaanse begrippen schoon) maar ontzettend efficiënt. Ik kon direct doorlopen naar de douane (waar ik niet in de rij hoefde te wachten) en waar met de meest moderne middelen werd gekeken of alles klopte, alleen stonden alle moderne scanners dan weer in een of andere crappy hokje wat je met een keer hard duwen omver hebt, maar het werkt allemaal en nog snel ook. Na de douane kon ik ook meteen mijn tas pakken die al klaar stond naast de band. Alle tassen werden door behulpzaam personeel namelijk meteen van de band afgehaald. Binnen 20 was ik weer buiten, ik zeg schiphol, hier kunnen jullie nog wat van leren!
Maar dan nu even de vlucht. Na (wel lang) op schiphol gewacht te hebben en afscheid te hebben genomen van mijn paps en mams en zus (mijn broer en broertje moesten gewoon werken en naar werkcollege), vertrok ik dan uiteindelijk met 20 min. vertraging naar Istanbul in een propvol vliegtuig. Helaas had ik in dit vliegtuig niet mijn eigen film scherpje, maar ik kon genieten van de familiefilm Alvin and the Chipmunks, Shipwrecked samen met alle andere passagiers. En het was wel weer duidelijk wie de film het leukste vond. Naast mij zat een jongetje die de film ook aan het kijken was, en bij de 'grappige' momenten was ik natuurlijk wel aan het lachen en hij niet, en krijg ik ook af en toe een blik van 'zo grappig is het niet hoor'. Zo zie je maar weer, ben nog lekker jong van geest ;D
Na 3,5 uur vliegen kwamen we dan aan op Istanbul, waar we met een busje naar het vliegveld werden vervoerd. Nu alleen nog 2 uur wachten voor mijn volgende vlucht naar Dar Es Salaam. Het was natuurlijk super druk en warm op Istanbulen ik was dan ook blij dat ik even kon zitten en ergens een colatje halen. Maar wat een afzetterij! Na 10 min. in de rij te hebben gestaan, kon ik dan uiteindelijk voor €3,36 een blikje cola light kopen!Het was allemaal vaste prijzen, maar €3,36 voor een blikje cola vind ik wel erg duur. Gelukkig kon ik al snel boarden en werd ik met een busje naar het vliegtuig vervoerd. Maar wat rijden ze daar als een stel gekken! Je rijdt op een vliegveld, dan kijk je toch wel even uit wat je aan het doen bent en waar je rijdt? Maar goed, na een paar keer bijna door de bus gevlogen te zijn omdat die hard op zijn remmen moest voor een of andere idioot die erg nog even snel voorlangs wilde, kwam ik dan uiteindelijk veilig en wel aan bij het vliegtuig. En wat een luxe! Ik was de enige in mijn rij, dus had 3 stoelen tot mijn beschikking. Ik kon heerlijk liggen terwijl ik mijn filmpjes aan het kijken was en genoot van mijn 3 gangen maaltijd, en zowaar, het was nog lekker vliegtuig eten ook.

Nu zit ik in een klein hoteltje vlak bij het vliegveld, maar 5 min. rijden, maar over wat voor weg, ik zal nu echt nooit meer zeuren over de wegen in Nederland.Vroeger had ik zo'n spelletje, het was een soort kaasblok met allemaal gaten erin wat omhoog stond, en dan moest je een balletje langs die gaten omhoog manoeuvreren met een muisje wat aan 2 draadje hing door voorzichtig aan het linker en/of rechter draadje te trekken. Als het balletje dan in een van de gaten viel, moest je weer opnieuw beginnen. Nou op dit spelletje leek de weg een beetje, alleen had het spelletje meer ruimte tussen gaten voor het balletje om over te rollen en waren de gaten kleiner. Maar goed, ik kwam in het hotel aan, ben wel vet afgezet voor de taxirit, maar op dat moment kon het met allemaal niet meer zoveel schelen, ik wilde gewoon mijn bed in. Ik heb een klein kamertje met airco en een ventilator, dus ga niet kapot van de hitte, een badkamertje met een douche en (schone) wc en nog het meest geweldige, uitzicht op de was die buiten te drogen hangt terwijl het keihard regent! Echt een goede manier om je was droog te krijgen.
Vanavond gaan we even kijken of je het eten hier in het hoteltje te eten is (het ontbijt was i.i.g. wel prima, beperkte keus, maar goed te eten) en dan morgenochtend weer vroeg weg. Om 4.30 worden we opgehaald door de chauffeur van het hotel, die ons vandaag ook al even naar de supermakt heen en weer gereden heeft, die ons dan brengt naar de bushalte en even helpt met het regelen van kaartjes voor de bus naar Tabora. Om 6.00 vertrekken we dan met de bus naar Tabora, en hoelaat we aankomen, geen idee??? Maar we hebben genoeg eten en drinken ingeslagen en zo kunnen we ook nog een beetje genieten van het landschap.

Kwa heri!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Hanna