Het is al weer eventjes geleden, maar eindelijk weer een blogje. Er gebeurd eigenlijk niet zo heel veel spannends hier op de normale door de weeks dagen, maar deze week was toch wel weer spannend. Laat ik beginnen bij wat minder spannends. Afgelopen woensdag zijn Anne en ik weer naar Tabora geweest om naar het mannetje te gaan dat daar zit namens het NIMR (national institute of medical research, als je hier naar vraagt snapt ook niemand waar je het over hebt, maar als je zegt dat je naar het nimr moet snapt iedereen je meteen, zolang je het als een woord uitspreekt). We hebben namelijk nog steeds geen medisch ethische toestemming voor ons onderzoek omdat er een of ander vrouwtje achter de balie zit daar in Dar es Salaam die ons onderzoeksvoorstel niet eens aanneemt, terwijl ze niet eens weet waar ons onderzoek om gaat, alleen maar omdat wij geen budget hebben!! (normaal wordt dit soort onderzoek vaak zonder de officiële toestemming gedaan, maar dan zou je niets kunnen publiceren als je er wat uit krijgt, en de onderzoekers die toestemming vragen voor onderzoek doen vaak een groot onderzoek waarbij je medicijnen test en dus een budget moet hebben voor als er iets fout gaat, dus waarschijnlijk snapt ze het gewoon niet helemaal) Vervolgens hebben we uitgelegd waarom we geen budget hebben, wordt het nog steeds niet aangenomen omdat de brief van de medical officer in charge van het ziekenhuis hier niet op officieel ziekenhuispapier was terwijl er gewoon een handtekening en een stempel van het ziekenhuis op stonden! Echt bureaucratie ten top!! Volgens mij wilde dat vrouwtje ook gewoon geld zien. Maar goed, wij zijn naar dat mannetje gedaan, en na een beetje het zielige meisje uit te hangen wat het allemaal gewoon netjes volgens de regels wil doen maar waarbij niemand haar wil helpen, hadden we opeen binnen 5 min. een telefoonnummer en e-mail adres gekregen van iemand die in de commissie zit die ons onderzoeksvoorstel moet beoordelen en die man zou zelf haar ook nog bellen om ons onderzoeksvoorstel wat sneller erdoor te krijgen. Dus hiermee bypassen we het vrouwtje bij de balie en komt ons onderzoeksvoorstel gewoon meteen bij de commissie, nou is het alleen nog wachten totdat ze het doorgenomen hebben, maar het mannetje in Tabora zou ook doorgeven dat dit snel moest gebeuren omdat wij hier maar (relatief) kort zijn.

Wat wel spannend is, is dat er dikke ruzie in het ziekenhuis is. Vroeger kregen de werknemers in de overheidsziekenhuizen een ander salaris dan de werknemers in de missionarisziekenhuizen, nou was dit natuurlijk oneerlijk, en heeft de overheid bepaald dat dit voor iedereen het zelfde moet zijn en de missionarisziekenhuizen krijgen nu geld van de overheid voor de salarissen van de werknemers. Nou hoort normaal het salaris elk jaar ietsjes omhoog te gaan, maar dit is al 3 jaar niet gebeurd omdat het ziekenhuis geen geld meer krijgt van de overheid en de werknemers hier worden nu betaald met geld van het ziekenhuis (de werknemers in de overheidsziekenhuizen krijgen nu gewoon helemaal niet betaald meer). Nou zijn de werknemers natuurlijk boos want die hebben recht op dat geld maar het ziekenhuis kan dit niet betalen en het contract waarin staat dat ze daar recht op hebben is ook met de overheid en niet met het ziekenhuis. Maar goed, de werknemers zijn hier natuurlijk niet heel blij mee en er zijn natuurlijk altijd een paar schreeuwlelijkerds die precies hun zin willen krijgen, terwijl ze niet snappen waarom dat niet kan. Nou is, als reactie op dat geschreeuw, het hoofd van de nonnen (van de congregatie van het ziekenhuis) hierheen gekomen en had de werknemers beloofd de hele boord (bestuur) te ontslaan zoals zij wilde. Nou kan zij dit helemaal niet doen, maar als boord heb je natuurlijk ook geen zin om in functie te blijven als je op deze manier behandeld wordt. Er is nu ook een nieuwe boord door die non aangewezen, terwijl de oorspronkelijke boord eigenlijk helemaal nog niet officieel weg is, en het echt heel goed deed voor het ziekenhuis. Nou zijn door de Rob de mensen die heer wel over gaan (o.a. de bisschop) hier allemaal over geïnformeerd en nu is het nog maar afwachten wat er nu echt gaat gebeuren. Tijdens het werken merk je hier allemaal niets van, maar achter de schermen speelt er toch best wel een hoop.

Verder zijn we met alle blanken hier lekker dit weekend wezen zwemmen (helaas was het alleen bewolkt dus bruin ben ik niet geworden). 's Avonds (terwijl wij in bed lagen), was er echt gigantisch veel herrie buiten van honden (dachten wij), achteraf bleken dit hyena's te zijn en 's ochtends, toen we buiten kwamen, was de schoen van eveline (die buiten had gestaan) aangevreten! Nou klinkt het natuurlijk veel spannender om te zeggen dat dit door de hyena's is gedaan, zo recht voor onze deur, maar het is natuurlijk waarschijnlijker dat dit door een ander beest is gedaan. Ook hebben we zaterdagavond via het internet de wedstrijd meegeluisterd. Helaas konden we hem in Nzega niet zien (dit kan in Ndala gelukkig wel, hier zitten altijd Nederlanders dus via de schotel is gewoon een Europese sportzender in gesteld), maar ik weet ook niet of ik zo'n slechte wedstrijd wel had willen zien met nog tig Tanzanianen om me heen (je bent hier net een soort beroemdheid, je hebt altijd mensen om je heen of die naar je staren). Maar gelukkig gaan aankomende dinsdag de paters met ons meekijken, dus misschien met een beetje hulp van boven (via de paters), gaan ze dinsdag gewoon winnen van Duitsland!!