Hujambo!

Ik ben pas een weekje weg, maar al bijna geïntegreerd. De dorpsbewoners kijken niet meer verbaasd, ze staren nog wel, maar nu alleen maar omdat ze je huid zo mooi vinden, en niet meer uit verbazing en het eerste swahili begint ook al te komen (ja, ik kan al gedag zeggen, boodschappen doen, tellen, me voorstellen etc.). Ik zit inmiddels ook (eindelijk) in mijn eigen huisje, en het is super de lux. We hebben gewoon bijna de hele dag stroom, in alle andere huizen hebben ze alleen van 19.00-22.00 stroom (vanaf 19.00 is het ook donker) maar wij hebben gewoon ook overdag stroom wanneer ze stroom hebben in het ziekenhuis en hebben dan ook nog eens van 19.00-22.00 stroom van het zonnepanelen netwerk zoals de rest. Erg lux dus. Ook hebben we een koelkast, en terwijl iedereen in Nederland een koelkast heeft, heeft echt niemand hier een koelkast, ook de andere coassistenten die hier zitten niet! Het is wel zo'n lekker oude gaskoelkast waarvan je af en toe wat gas ruikt, maar we hebben gekoeld eten en drinken. Ook hebben we binnen een wc die doorspoelt! Als we nou ook nog eens een douche met warm water hadden gehad, dan was het al helemaal net een hotel geweest (vergeleken met wat de andere hier hebben), maar goed je kan niet alles hebben, en we zijn erg blij met wat we wel hebben.

Het leven gaat hier alleen wel op een heel ander ritme alles gaat hier polepole (langzaam/rustig). Vandaag weer, ik mocht een vrouw onderzoeken die aan het bevallen was (dilatatie, indaling, ligging van het kind e.d.) en daarna helpen bij de bevalling. Toen ik haar onderzocht was ze al volledig gedilateerd en was het hoofdje al ingedaald e.d., je zou dan denken, dan blijf je erbij zitten en dan begeleid je haar door de bevalling heen, maar hier niet. Polepole, rustig, het komt wel. Ze gaan gewoon weer terug zitten en wanneer de moeder een keertje roept dat het hoofde je er al half uit is, komen ze eens kijken en helpen ze het kindje er verder uit. Deze wordt daarna gewogen en stevig ingepakt en op een tafel gelegd, en daar laten ze de baby dan ook gewoon rustig liggen terwijl ze polepole de moeder helpen met de geboorte van de placenta en de spullen opruimen. En de baby ligt niet gewoon op een tafel naast de moeder, maar op een tafel aan de andere kant van het gordijn van waar de moeder ligt, dus dat je het kind ook niet eens kan zien als er iets aan de hand is. Verder heb ik nog niet heel veel bijzonders gezien, wel al veel moeders waarvan het kind overleden was, maar nog geen eclampsie o.i.d. wat hier ook veel schijnt voor te komen. Maar nog zat tijd om alles te zien, en je weet wat ze zeggen: Haraka haraka haina baraka (haastige spoed is zelden goed).

Tutaonana kesho! (tot morgen)