High's and Low's

Mijn laatste blog is alweer even geleden, en in de tussentijd is er alweer een hoop gebeurt. Dit was echt een week met hoogte en dieptepunten, beginnend met een hoogtepunt op zaterdag.

Zaterdag was onze eerste vrije dag en na lekker uitgeslapen te hebben (8.00 mijn bed uit, dat is voor hier uitslapen, maar goed, om 19.00 is het pikkedonker en om 6.15 is klaarlicht), hebben we heerlijk niets gedaan en 's middags hadden we een feest voor de verpleging. Het begon heel leuk, maar eigenlijk is zo'n feest gewoon heel saai. Aan het begin kwam de verpleging in een soort optocht met kaarsjes al zingend aanlopen, en lopen ze nog een paar rondjes door de zaal, maar daarna gaan ze zitten en dan houdt het feest gedeelte zoals wij het kennen eigenlijk een beetje op. Er is de ene na de andere toespraak en tussendoor nog een hapje en wat drinken en aan het einde een soort inzamelingsactie waar je an public moet vertellen hoeveel geld je geeft, en minder dan 5000 shilling kan je eigenlijk niet geven, zeker als blanke niet. Nou is 5000 schilling nog niet eens €2,50, maar voor hier is dat best een hoop geld. Om ook even een kleine impressie te geven wat je hier nou kwijt bent aan eten enzo. Een mango kost 300 shilling, dat is bijna €0,15, citroenen kosten 100 shilling (€0,05), bananen 200 shilling (€0,10), avocado's 500 shilling (€0,25) maar een pot nutella chocopasta kost dan weer 8000 shilling (€4.-) . Onze huishoudster geeft ongeveer 7000 shilling (€3,50) per dag uit voor ons aan eten, en dan heb je brood, fruit, warme maaltijd met vlees (koe, kip of geit) en aardappeltjes, rijst of pasta (ja, ook hier hebben spaghetti) en groente (kool, spinazie, tomaatjes, paprika of ui) en vaak met een hele hoop knoflook en pepertjes. Maar tot nu toe wel altijd erg lekker. En zelf kost onze huishoudster maar 4000 shilling per dag (€2,-). Kan je je voorstellen dat iemand voor €2,- je hele huis schoonmaakt, je avondeten kookt, elke dag vers brood voor je bakt, je bed opmaakt en ook nog eens je vuile was doet en ook echt al je kleding strijkt? En dan maakt ze voor ons ook nog eens versgeperst sap (elke dag) en zelf gemaakte pindakaas en dat zijn echt k.u.t. karweitjes want je hebt hier geen pers om de sinaasappeltjes en citroentjes te persen dus dat moet allemaal met de hand, en alle pinda's moet ze ook eerst zelf pellen en dan met de hand fijn stampen.

En dan nog het mooiste, mijn huis, die echt gigantisch groot is, kost 10.000,- shilling per persoon per maand, dat is nog niet eens €5,- per maand, en dat is inclusief, gas, water en elektriciteit.

Maar dan even naar het dieptepunt. Maandag, dinsdag en woensdag waren voor mij eigenlijk niet zo heel bijzonder, alleen wat vervelend voor Anne omdat zei flinke koorts had gekregen, maar met mij niets aan de hand, maar donderdag was wel wat minder. Donderdagochtend moest ik helpen bij de bevalling van een baby die al 3 dagen dood was. Dat was nou niet echt heel erg leuk. Ik zal niet in details treden, maar zo'n kind ziet er niet uit zoals een gezonde pasgeboren baby. En wat ook nog wat minder fijn was, de moeder had al 2 keizersneden gehad omdat ze een te klein bekken had voor de eerste 2 kinderen, maar je mag niet meer dan 3 keizersneden, daarna verwijderen ze standaard de baarmoeder, en aangezien dit kind toch al dood was en erg klein was, wilde ze een gewone vaginale bevalling proberen. Maar die moeder werkte natuurlijk niet mee, dus terwijl nick (een tropenarts in opleiding die hier nu is) en ik haar benen uit elkaar bleven duwen (zelfs hier werkte ze niet in mee, deze bleef ze namelijk de hele tijd met alle kracht die ze had dichtduwen, maar ja, dat kind moet er toch echt uit) probeerde rob (mijn begeleider) met behulp van een vacuüm dat kind eruit te krijgen. Nou een hoop gedoe kwam uiteindelijk dat kind eruit, maar dat kwam met zo'n kracht eruit dat er allemaal bloed mee kwam, wat natuurlijk mijn kant op spoot waardoor mijn arm en jas helemaal onder het bloed zaten. Maar goed, ik zal het maar zien als een soort vuurdoop in de tropengeneeskunde. Als ik tropenarts wil worden zal ik vast nog wel een hele hoop ranzige dingen over me heen krijgen.

Dan verder vrijdag, leuk en jammer te gelijker tijd. Om 6.30 vertrokken we met rob richting Tabora om naar de RMO te gaan en om naar de immigratie dienst te gaan om onze verblijfsvergunning aan te vragen. Helaas kregen we bij de RMO te horen dat we toch echt via de officiële manier toestemming moeten vragen voor ons onderzoek, dus ons onderzoeksvoorstel moet nu naar het ministerie van gezondheid is Dar es Salaam. Gelukkig regelt een van de paters in Tabora (hoort bij het district waarvan ook het katholieke ziekenhuis is waar ik nu zit) dat iemand dit in Dar es Salaam dit voor ons gaat regelen zodat wij dit niet zelf hoeven te doen. Aangezien Dar es Salaam echt aan de andere kant van Tanzania ligt. Bij de immigratie dienst waren er alleen ook weer problemen. Als je een visum in Nederland aanvraagt voor je studie (zoals wij hebben gedaan) hoor je een stempel te krijgen dat je hier nog een verblijfsvergunning aan gaat vragen en dat je dus voor zaken komt, alleen wij hebben beide een stempel gekregen dat we als toerist hier zijn (grote fout van het vrouwtje bij het consulaat in Nederland!), en daar doen ze weer allemaal moeilijk over want dan kan je geen verblijfsvergunning aanvragen, maar nu kunnen we misschien wel een tijdelijke werkvergunning aanvragen, maar die is dan maar 8 weken geldig dus moeten we maandag weer terugkomen om te vragen of we die kunnen aanvragen en dan kunnen laten verlengen. Bla, bla, bla, allemaal weer een gedoe. Maar voor de rest lekker nog een beetje gewinkeld in Tabora, zowaar lachende koeien kaas gehaald, en in Nederland vind ik dat helemaal niet zo geweldig, maar na 2 weken alleen maar zoet beleg te hebben gehad op brood, kijk ik nu al uit naar mijn boterham met kaas morgen!

Nu zijn Anne en ik eindelijk klaar met alle officiële formulieren voor onze aanvraag voor ons onderzoek en straks lekker een stukje fietsen samen met Nick en Anne (ja, fietsen, het is net Nederland, iedereen fietst hier!). Alleen door al het gedoe van de week is het swahili leren er helaas een beetje bij ingeschoten, maar hakuna matata, morgen weer een dag.