Maandag moesten we (alweer) naar Tabora om naar de immigratiedienst te gaan voor onze residents permit, maar gelukkig zou deze keer een van de paters mee gaan om ons te helpen. Vrijdag kon er helemaal niets voor ons gedaan worden, maar nu opeens, nu we met de pater waren (die ook iedereen daar kende), was alles binnen een half uurtje geregeld, en in plaats van een dure residents permit (550 dollar) hebben we nu een andere vergunning (die ook goed is) die maar 200 dollar koste. Wel handig die paters, niemand durft ze te bedriegen en je krijgt alles in 1 keer geregeld! Nou heb ik alleen nog een klein fortuin aan shillingen en dollars op mijn kamer liggen, en niet zo heel veel meer op mijn rekening, maar ik hoef de aankomende maanden i.i.g. ook niet meer te pinnen (wat alleen in Tabora kan als je een ing pas hebt).

Omdat we zo snel klaar waren konden we gelukkig nog de bus van 13.00 terugpakken, helaas waren er geen zitplaatsen meer te koop, dus moesten we een kaartje kopen voor een staanplaats. Wij dachten, die 2 uur staan dat houden we wel vol, maar ooh wat was ik blij toen er mensen halverwege uitstapte en ik een zitplaats aangeboden kreeg. De bus schommelt alle kanten op, en is zo laag dat wij er niet echt lekker rechtop in konden staan, daarnaast sta je ook allemaal hutje mutje op elkaar (omvallen kan ook niet) en deed die er geen 2 uur over maar 3,5 uur (maar na 2 uur kreeg ik een zitplaats aangeboden). Maar goed, ook nu ben ik weer veilig en wel aangekomen bij mijn huisje, maar klagen over de ns of de gvu zal ik niet meer snel doen. 1,5 uur reizen naar Rotterdam voor een college, makkie, doe ik zo, kwartiertje vertraging, kom maar op. Ik ben hier niet anders gewend dan vertraging en bij de ns ben je er toch vrij zeker van dat je die dag nog wel ergens met een trein kan, terwijl als hier de bus niet rijdt, heb je gewoon pech en moet je de volgende dag maar gaan.

Dinsdag was niet zo heel bijzonder, maar vanochtend moesten we een presentatie geven over ons onderzoek voor de artsen van het ziekenhuis. Volgens mij was alleen de enige die er wat van begreep Rob (onze begeleider), de hoofd van het ziekenhuis en Nick (de andere Nederlandse arts) want voor de rest was het echt doodstil en keken ze ons echt allemaal aan zoals wij hun aan kijken als ze tegen ons in het Swahili praten. Daarna weer de hele ochtend op de labour ward swahili zitten en na de lunch hadden we een wat minder leuke verassing. Toen we terug kwamen was er net een vrouw binnen gekomen die 2 dagen lang bezig was geweest met bevallen bij een of andere kwakzalver in een clinic. Ze lossen hier wel vaker de problemen op van die kwakzalver, alleen was het voor dit kindje al te laat. Het kindje was helaas al dood, de moeder was vrij uitgedroogd en had al 2 dagen niet geplast omdat het hoofdje van het kind in de weg zat dus de blaas was ook al aardig beschadigd. Gelukkig gaat alles nu wel weer goed met de moeder. Maar ze zijn hier nu wel zo klaar met de clinic dat ze nu bezig zijn om die door de district medical officer te laten sluiten. Het is namelijk nu alleen nog wachten op de eerste dode moeder. Dit zijn dan wel de wat mindere momentjes op de labour ward, maar verder is het wel erg gezellig. Wij zijn daar hard Swahili aan het leren, en zij vinden het ook erg leuk om dan wat Nederlandse woordjes van ons te leren. Vooral wappie en wapi vonden ze erg leuk. Wapi betekend in het Swahili waar, maar wappie wordt in Nederland toch echt voor wat anders gebruikt. Ook vonden ze 'een beetje' erg grappig klinken, en elke keer als we nu binnen komen zeggen ze welkom (met zwaar accent, maar wel super grappig). Nu is het alleen weer tijd voor mijn hoogte training, dus tot de volgende keer maar weer!